« پاک کنندهء کژی ها »

 من يک پاکـّن سفيد دوستداشتنی هستم . می گويم دوستداشتنی ، چون دختر کوچولوی دماغويی که مرا خريد ، اينطورمی گويد.
 مدتها در مغازهء لوازم التحرير آقای نادری ، کنار بقيهء رفقا ، خاک خورده بودم . وقتی دخترک با پدرش به مغازه آمد ، آقای نادری بستهء چند ده تايی ما را روی پيشخوان گذاشت و گفت : بفرما خانوم کوچولو! هر کدام را دوست داری انتخاب کن ...
 خيلی دوست داشتم که انتخاب او باشم . اما اصلآ اميدی نداشتم . در اطرافم پاکن های ديگری هم بودند ، با رنگ های مختلف : قرمز، آبـی ، سـبز، و حتی صـورتی !
 نمی دانم چرا فکر می کردم که او يکی از پاکن های صورتی را انتخاب می کند . کمی به پاکن ها دست کشيد . سعی کردم خودم را زيباتر و مرغوب تر نشان بدهم . اما کاری از دستم برنمی آمد . آرزو می کردم پدرش مرا به دخترک پيشنهاد کند . اما پدرش گفت : دخترم ! هر کدام را دوست داری بردار. فقط کمی سريعتر.
ــ بابايی ، می تونم ۲ تا پاکن بردارم؟
ــ نه عزيزم ... فقط يکی !
 وای که اگر تنها انتخاب دخترک باشم ، چقدر لذت بخش خواهد بود !
 دخترک پاکن صورتی را برداشت .
 افسوس ! او هم مرا نخواست !
 اما انگار پشيمان شد . پاکن صورتی را گذاشت و مرا برداشت . آخ که چقدر لذت بخش بود گرمای خيس کف دستان دخترک . من تنها پاکن سـفيد در جعبه بودم . حتمآ تک بودنم ، دخترک دماغو را جلب کرد .
 او يک مداد ، يک دفتر، و يک مدادتراش هم خريد . لحظه ای حسوديم شد . دوست داشتم دخترک فقط و فقط مرا بخواهد ، اما اين حس به سرعت رفع شد . می دانستم که من و مداد و دفتر و مدادتراش لازم و ملزوميم . اکثر دختر کوچولوها همينطور لوازم التحرير می خريدند .
هنـوز نمی دانستم که چه استفاده ای از من می کنند . فقط عبارتی در ذهنم بود : « پاک کنندهء کژی ها »
 نمی دانم اين عبارت را از کجا بلد بودم . حتی معنی اين عبارت را هم نمی دانستم . اما احساس خوبی به من می داد :
 « من پــاک کنندهء کژی ها هستم!»
 « من پـــاک کنندهء کژی ها هستم!»

 دخترک مرا محکم در دست می فشرد . نمی دانم ديگر همراهانم کجا بودند . يا چه احساسی داشتند .
 فرصت نشد از بقيهء پاکن ها خداحافظی کنم . پاکن هايی که باز هم بايد منتظر می ماندند و خاک می خوردند . البته من در تمام اين مدت ، با هيچکـدامشان حرفی نزده بودم . حتی يک کلمه ! آخر در آن مغازه وابستگی اکثرآ به سرنوشت غم باری منتهی می شد . يادم می آيد روز اولی که به اينجا آمدم يک کاغذ کادو، به من ابراز علاقه کرد . من هم از او خوشم آمد . برای قبول يک تغيير بزرگ ، به يک دوست احتياج هم داشتم .حتی عشق بازی مختصری هم داشتيم . اما خيلی زود ، يعنی يک روز بعد ، او را جلوی چشمانم تکه تکه کردند . هنوز صدای ناله هايش ، وقتی آقای نادری ، از وسط به دو نيم اش می کرد ، در وجودم می پيچد . و حتی خوب در خاطرم هست که يک باريکه اش را در سطل آشغال انداخت . تا آخرين لحظه مرا نگاه می کرد . از آن روز به بعد ، ديگربا هيچکس حرف نزدم . با اينکه تنهايی خيلی سخت بود ، اما می دانستم که ديگر طاقت اينچنين اتفاقی را ندارم . خوب ! بگذريم . خواستم بگويم که خداحافظی هم نکردم .

 گرمای کف دست دخترک ، و خيسی اش ، احساس لذت بخشی در وجودم به وجود آورده بود . و همينطور تاب دادن کودکانهء دستش ! آنقدر لذت بخش که دوست نداشتم به خانه برسيم .
 به خانه که رسيديم ، دخترک دماغو ، دوان دوان به اتاقش رفت و ما را روی زمين ، کنار هم چيد . تا به حال اينقدر نزديک به يک مدادتراش نبوم . از اين نزديکی اجباری اصلآ احساس خوبی نداشتم . دلم گرمای خيس کف دست دخترک دماغو را می خواست . اما مادرش به اتاق آمد و گفت :
ــ دخترکم ! عزيزکم ! وقتی يه دختر خوب از بيرون مياد خونه ، بايد چه کار کنه ؟
ــ نه مامانی ! می خوام نقاشی کنم ...
ــ نقاشی هم می کنی . اما قبلش بايد چه کار کنی ؟
ــ مامانی ســلام ... ببخشيد که يادم رفت ... ســلام ! حالا می تونم نقاشی کنم ؟
 مادر دخترک را روی پای اش نشاند و با دستمال کاغذی ، آب بينی دخترک را پاک کرد .
ــ نيکا خانوم ، دختر گلم ، دستاتو شـسـتی ؟ صورت کثيفتو شـسـتی ؟ لباسهاتو عوض کردی ؟ غذا خوردی ؟ ...
ــ وای مامانی ! اينهمه کار بايد بکنم ؟ نميشه اول نقاشی کنم ؟ ...

 صحبت های مامانی و دخترک اصلآ برايم معنی نداشت . خوب دخترک می خواست نقاشی کند . شايد می خواست به من فرصت بدهد تا « پاک کنندهء کژی ها » باشم . نمی دانم چرا مامانی ، که به نظر خيلی مهربان هم می آمد ، نمی گذاشت که دخترک کاری را که دوست دارد انجام بدهد . دخترک کمی ديگر با مامانی حرف زد . و دست در دست مامانی از اتاق بيرون رفت . مامانی چراغ اتاق را خاموش کرد . در تاريکی تيغهء تيز مدادتراش برق می زد . خيلی ترسناک بود . مداد قـل خورد و کمی دورتر رفت . شايد می خواست از مدادتراش دورتر باشد . مدت زيادی نگذشته بود که چراغ روشن شد . دخترک را ديدم که وارد اتاق شد . دخترک زيبا شده بود . دخترک ديگر دماغو نبود . صورتش سفيدتر شده بود و لپ هايش گل انداخته بود . لباس راحتی نيز به تن کرده بود .

 دخترک سفيد لپ گلی : خوب! دوستای من ، همهء کارهامو انجام دادم تا مامانی اجازه داد که بيام و نقاشی کنم . مامانی بعضی وقتها سختگير ميشه . اما بابايی ميگه که مامانی من رو حتی بيشتر از اون دوست داره ... آخـی ! بيچاره بابايی ! ...

 از حرفهايش زياد سر در نمی آوردم . دوست داشتم که هر چه زودتر مرا در دست بگيرد تا نشان بدهم که چقدر بدرد بخور هستم ، تا « پاک کنندهء کژی ها » باشم ! اما دخترک مداد را برداشت . دفتر را باز کرد و خطی کشيد . يک خط طــولانی صـاف پررنگ .
 ناگهان صدای فرياد خفه و کوتاهی شنيدم . آنقدر حواسم به خط طولانی صاف پررنگ بود که کمی طول کشيد تا بفهمم که نوک مداد شکست ، و آن فرياد ، صدای نالهء مداد بود . مداد بيچاره درد ناگهانی و شديدی کشيده بود . حتمآ دخترک خيلی محکم فشارش داده بود . با اينکه دلم برايش سوخته بود ، اما خوشحال بودم که يکی از رقبا ، که باعث تقسيم شدن گرمای خيس دخترک شده بود ، از دور خارج شده بود ! تازه داشتم از اين دلخوشی و بدجنسی خودم لذت می بردم که دخترک مدادتراش را برداشت .
 « اَه ! باز هم مرا برنداشت . هر سه را نوازش کرده جز من ! کاش مداد بودم !»
 اما اين آرزو،خيلی زود از وجود سرشار از افسوس ام محو شد . صحنهء وحشتناکی می ديدم . دخترک مداد را در مدادتراش فرو کرد . احساس کردم مدادتراش با بی رحمی لبخند زد . دخترک مداد را چرخاند . صدای نالهء مداد بلند شد . واضح بود که مدادتراش از اين تماس لذت می برد . چيزی که می ديدم وحشتناک ترين صحنهء عمرم بود . حتی وحشتناکتر از تکه تکه شدن کاغذ کادوی مورد علاقه ام . عشق بازی دردناکی در حال وقوع بود . دخترک ، همان دختر کوچولوی دوستداشتنی ! ، با بی رحمی تمام ، با يک لبخند پهن روی صورتش ، مداد را شکنجه می کرد . و مداد ، همانطور بلند بلند ، گريه می کرد و وجودش مانند نوار کاغذ کادويی پيچ می خورد و پايين می آمد . و اشکهايش ، براده های سـياه ، روی دفتر ، اطراف آن خط طولانی صـاف پررنگ ، پخش می شد .
 « نکند سـرنوشت من هم مانند مداد باشد ! نکند دهان و تيغهء تيز مدادتراش ،با آن لبخند بی رحم ، مرا هم تکه تکه کند ! »
 صدای نالهء مداد و اشکهايش قطع نمی شد .
 « کاش اين مدادتراش لعنتی با ما نمی آمد.»

 دخترک مداد را بيرون کشيد . مداد ديگر ناله نمی کرد . دخترک به مدادتراش فوتی کرد و اشکهای مداد ، در هوا پخش شد و چند ذرهء آن روی من نشست . سفيدی ام که مايهء فخرم بود داشت مخدوش می شد . اما دخترک مرا هم فوت کرد . اشکهای مداد از روی تنم بلند شدند و کمی دورتر روی فرش پخش شدند . گويی با فوت دخترک ، تمام احساسات بد از من دور شدند .
 « اگر يک فوت او اينگونه برايم سـحرانگيز و لذت بخش است ، پس وقتی« پاک کنندهء کژی ها » باشم،در دستان گرم و خيس دخترک ، چقدر لذت خواهم برد ؟ زیــاد ؟ »
 دخترک مدادتراش را کنار من گذاشت . هنوز لبخند بيرحمی داشت ، و اشکهای مداد روی تيغه اش مانده بود . احساس حسادتم نسبت به مدادتراش با ترس آميخته بود . اگر می توانستم حتمآ از پشت به او خنجر می زدم يا چيزی شبيه آن ! از اين احساس درونی ام خجالت کشيدم ! آخر من بايد « پاک کنندهء کژی ها » باشم . فکر نمی کنم از پشت خنجر زدن ، يا چيزی شبيه آن ، ربطی به « پاک کنندهء کژی ها » داشته باشد . اين دو عبارت برای من دو معنی متضاد دارند : بـد و خوب .

 دخترک دوباره شروع به خط کشيدن کرد . اما اينبار خطهايش کوتاه ،صاف ، کج ، و البته کم رنگ بود . هر لحظه منتظر شنيدن نالهء مداد بودم . فکر می کنم که مدادتراش بيشتر از من منتظر بود . در لبخند بی رحمش می ديدم که هر لحظه شکستن نوک مداد را آرزو می کند . ديگر داشت حوصله ام سر می رفت . شايد « پاک کنندهء کژی ها » بودن يعنی نشستن و نگاه کردن ! يا نشستن و دل سوزاندن به حال اين و آن ! يا نشستن و حسودی کردن به مداد و مدادتراش ! اگر اين عبارت اينچنين مفهومی داشته باشد ،وظيفهء من اصلآ سنگين نيست . فقط کمی يکنواخت و کسل کننده است . دوست داشتم دخترک اقلآ مرا در دستش می گرفت تا هم لذت ببرم و هم حسودی کنم !
 
 دخترک مداد را در دهانش گذاشت و مرا برداشت . احساس لذت کردم . دوست داشتم مرا هم در دهانش بگذارد . اما اينکار را نکرد . مرا به وجود دفتر فشار داد . از اين تلفيق احساس خوبی نداشتم . مرا روی يکی از خطوط گذاشت و بالا و پايين کرد . احساس کردم تمام بدنم در نقطهء تماس متمرکز شده . وجودم کدر و تيره می شد . ذرات کربن می خواستند به وجود سفيد و پاکم رسـوخ کنند و خودشان را با لذت به من می ماليدند . احساس داغی داشتم . ذرات وجودم ، با سياهی تلفيق می شدند و مانند چرک از کليتم جدا می شدند . اين بدترين و سخت ترين لمسی بود که تا به حال داشتم . دردی در وجودم بالا و پايين می رفت . می خواستم مثل مداد فرياد بزنم تا شايد حالم بهترشود . البته بيشتر می خواستم فرياد بزنم تا ديگران متوجه زجرم بشوند و برايم دل بسوزانند و از همه مهمتر، ببينند که من « پاک کنندهء کژی ها » هستم ! سعی کردم . نتوانستم . باز هم سعی کردم . اما من اصلآ صدايی نداشتم !
 « کاش می توانستم مثل مداد ، همه را از زجر درونی ام آگاه کنم »
 بيشتر از همه ، اينکه وجودم کدر و سـياه می شد ، و سپس مانند چرک ، لخته لخته ، از تنم جدا می شد ، برايم ناراحت کننده بود . گويی سياهی ها وجود سفيدم را فاسد می کردند ، و قطعات فاسد و سـياه شدهء وجودم ، ترکم می کردند ، و ازحجم پاکی ام کم می شد .
 دخترک مرا در دهانش گذاشت و مداد را در دست گرفت . يکی از گوشه های تيزم ،کاملآ صاف و کند شده بود ، و البته کمی سـياه ! گرمای نفس دخترک برايم التيامی بود . نوک زبانش را به گوشهء سياهم می ماليد . از آن بالا به دفتر نگاه کردم . آن خط طولانی صاف پررنگ ، ديگر وجود نداشت . من پاکش کرده بودم ! و فقط سـايهء محوی از آن به جا مانده بود .
  فهميدم که« پاک کنندهء کژی ها »يعنی چه ! از کارم احساس لذت می کردم. با اينکه خيلی سخت بود . حالا می دانستم که من بايد زجر بکشم و با پاکی وجودم ، اشتباهات دخترک را پاک کنم . اما مگر نمی شد که دخترک اشتباه نکند ؟ مگر نمی شد که اشتباهش را خودش تصحيح کند؟ بدون اينکه مرا بيازارد ؟
 خوب ! حتمآ آدمها عادت دارند که اشتباه کنند و ديگران تصحيح کنند !

 از آن روز به بعد ، بارها صدای نالهء مداد را شنيدم . بارها اشکهايش روی وجودم ،که ديگر آنقدرها سفيد نيست ، نشست .
 از آن روز به بعد ، بارها لبخند بی رحم مدادتراش را ديدم .
 و بارها و بارها ، خطوط طولانی صاف پررنگی را ، با پاکی وجودم ، از دفتر دخترک پاک کردم .
 و حالا ، فقط  تکه پاکن کوچکی هستم که ديگر در دستها و دهان دخترک جايی ندارد .
  ديگر هيچ گوشهء تيزی ندارم و کاملآ گرد شده ام .کثيف و کدر شده ام ، اما درونم هنوز سفيد و پاک است .
 حالا ، زير مبل ، در گوشه ای مخفی پشت يکی از پايه ها ، خاک می خورم و به ياد می آورم که زمانی ،« پاک کنندهء کژی ها » بودم ، کژی هايی که خـودم مسـئولشـان نـبودم !